Stickers versus zegels

Vanmiddag had mijn dochter N. van 5 een spannende afspraak bij de tandarts. Vorige week was een gaatje in haar kies ontdekt en anders dan vroeger, boren ze nu niet meer bij melktanden. Dus kreeg ze een kroontje. Als een echte prinses. Niet op haar hoofd, maar op haar kies. Spannend voor haar. Samen met mijn ex-man zat ik in de behandelkamer. Dochterlief hield zich flink en dus was het na afloop tijd voor een beloning.

Die zouden we gaan halen bij de supermarkt, PLUS de Weerd in Peize. We sparen al een paar weken voor knuffeltjes, best buddies genaamd en hadden al een volle zegelkaart liggen. Althans, dat dacht ik. N. wist dat dit haar beloning zou zijn en koos een mooie uit. Op de band gelegd samen met de volle zegelkaart.

Helaas voor haar ging het niet door. Waarom niet? Ik als slechtziende moeder had namelijk niet de juiste stickers uit het papiertje op de zegelkaart geplakt. Bij elke 10 euro aan boodschappen krijg je een dichtgelijmd papiertje waarin twee stickers zaten. En dus ook, zo werd mij gewezen, een groen (?) derde stickertje waar zoiets als ‘zegel’ op staat. Die heb ik nooit gezien! En omdat je die papiertjes door tweeën scheurt, heb ik, de in mijn ogen ‘lege’ helft, dan ook al die tijd weggegooid.

Dus daar stonden we met een volle zegelkaart ter waarde van 150 euro met de verkeerde stickers erop geplakt. De caissière, daar kan ik ook een boek over schrijven, was onvermurwbaar. We kregen het knuffeltje niet mee. En als we ervoor betaalden? Nee, ook niet, was het antwoord.

Mijn dochter nam het gelaten op, maar ik was ontroostbaar. Het gaat mij niet om dat knuffeltje, het gaat mij om het feit dat ik als slechtziende en slechthorende mama, een foutje heb gemaakt, waardoor mijn lieve meid de dupe is. Kan gebeuren, zou je misschien denken, ja natuurlijk. Niets aan de hand, zou je ook kunnen denken, begin gewoon opnieuw met sparen. Dat ga ik ook wel doen! Maar het is het gevoel van verdriet en vooral het uitblijven van enige empathie en medemenselijkheid van deze caissière.

De hele weg naar huis heb ik lopen snotteren. Thuis besloten om dit stuk te schrijven en mijn verhaal bij de supermarkt neer te leggen. N. ging met haar vader mee, die heeft de meeste van mijn tranen van onmacht niet gezien. Ze maakt het goed, volgens hem, maar wat zou ze denken? ‘Dank je wel, mama!’ of ‘Dank je wel, stomme handicap!’?

Het schrijven doet me goed. Het kalmeert me. Over een uurtje zie ik haar weer. Dan zullen we het erover hebben. Ondertussen wacht ik op een reactie van de supermarkt.

1 foto('s) van Stickers versus zegels:

Klik op een foto vor een vergroting.