Ja, en nu dan?

Het idee voor deze blog ontstond een tijdje geleden. De gebeurtenis die ik beschrijf vond plaats ergens in september, maar met de huidige storingen op het internet, al het gehack en de toestanden rondom privacy, zou het zomaar weer kunnen gebeuren. Deze blog sluit mooi aan bij de blog ‘Als het wegvalt, dan merk je pas hoe afhankelijk je bent van het internet’, van Richard. Daarin beschrijft hij hoe onthand hij was toen een zooitje werklui zijn glasvezelverbinding naar z’n mallemoer hielp.

Oké, terug naar september. Ik was ergens in de stad geweest en moest weer terug naar huis. Heen werd ik gebracht door de Wmo-taxi, maar omdat ik niet precies wist hoelang de activiteit zou gaan duren, had ik besloten om terug met het openbaar vervoer te gaan. Iets wat ik wel vaker doe en mij over het algemeen redelijk goed afgaat met behulp van de app OVinfo.

Die app heb ik al jaren op mijn iPhone en als ik met de bus moet reizen, check ik altijd vooraf in de app hoe laat de benodigde bus precies gaat. Iets wat voor mij als doofblinde van cruciaal belang is om al te weten, omdat het aflezen van de informatie in het bushokje of een niet-sprekend DRIS-bord niet gaat. Dus ik check hoe laat de bus rijdt en of er rond dat tijdstip nog andere bussen vertrekken van dezelfde halte waar ik vooral niet in moet stappen wil ik op een simpele manier weer in Peize komen.

Zo ook deze keer. De route naar de bushalte kende ik al, dus ik wist hoelang ik over de wandeling ernaartoe zou doen. Even checken hoe laat de bus exact ging en dan kon ik met een gerust hart vertrekken. Toch?

Maar hee, wat was dat nu? Na het aantikken van de app gebeurde er helemaal niets! Ja, er kwam een ander schermpje tevoorschijn dan het vertrouwde schermpje met daarop de namen van de dichtstbijzijnde bushaltes in volgorde van afstand. Ik zoomde in en er stond zoiets als dat er geen informatie beschikbaar was. Uiteraard dacht ik in eerste instantie dat het aan mij lag en ik sloot de app af en opende hem weer. Hetzelfde scherm. Dan maar de wifi uitzetten en op 5G verder. Nee hoor, ho maar. Oké, dacht ik, dan schakelen we de hele iPhone wel even uit. Maar niks. Ook na het opnieuw starten en het invoeren van alle codes werkte de app niet. Ja, en nu dan?

Ik begon een beetje te mopperen en iemand vroeg wat er aan de hand was. ‘Ja, die verrekte app doet het niet en het is een soort van mijn lifesaver.’. Dat klonk misschien een beetje overdreven, maar toch is het zo. Voor mij als reiziger zonder goede ogen en oren is realtime informatie over waar de benodigde bus zich op dat moment bevindt, namelijk essentieel. Waar een ander op het DRIS-bord kijkt om te zien welke bus eerst komt, kijk ik op mijn telefoon. En waar een ander binnen een oogopslag kan zien om welke lijn het gaat als er een bus het gezichtsveld komt binnenrijden, kan ik de nummers van de bussen zelfs bij stilstand niet meer lezen. Laat staan als ze op topsnelheid voorbij scheuren omdat ik mijn arm niet heb uitgestoken omdat ik simpelweg niet eens zag of hoorde dat er een bus de halte naderde.

Oké, elke bus aanhouden dan en vragen aan de chauffeur om welke lijn of eindbestemming het gaat of aan andere wachtenden? Dat zou voor een slechtziende reiziger of misschien zelfs blinde reiziger een goede oplossing zijn, maar als je ook met een ernstig gehoorverlies kampt, dan is dat niet te doen. Zo kan ik het antwoord van een chauffeur nooit of te nimmer verstaan als ik door de geopende deur aan hem of haar vraag of dit bus X of bus Y is. Nee, ik moet zo’n beetje met mijn gehoorapparaten onder zijn of haar mond gaan hangen en dan mag ik al van geluk spreken als ik hem of haar kan verstaan met al die omgevingsgeluiden. (Denk daarbij even aan een motor, een airco, een omroepinstallatie, medepassagiers, soms een radio, piepjes en de wind).

Dus ik voel me gezegend met de app OVinfo, die ik bij de halte nog zo’n honderd keer ververs om op de hoogte te blijven van de exacte volgorde van aankomst van buslijnen. En dat allemaal om te voorkomen dat ik in de verkeerde bus stap.

Maar deze keer werkte de app dus niet en ging ik toch maar op de bonnefooi naar de bushalte. Want ja, hoelang zou deze storing gaan duren? Na een wandelingetje stond ik bij de halte en vroeg ik eerst aan Siri hoe laat het was. Het antwoord kon ik verstaan omdat ik mijn gehoorapparaten via de ComPilot had verbonden met m’n iPhone. 14 uur zoveel. Oké, ik ging toch nog even kijken of de app het heel misschien… Het ontgrendelen van mijn iPhone verliep vlotjes (eens een keer geen moeite met het herkennen van mijn gezicht, hulde!) en ja, de app deed het!

Snel tikte ik de bovenste halte aan. Maar omdat mijn iPhone nog op grote tekstweergave stond, zag ik enkel de aankomsttijden en de busnummers. Niet de bestemming. Gelukkig heb ik ook een trucje voor het snel kleiner maken van de letters et voilà. Daar stond welke bus er eerst kwam en waar hij heen ging. Yes, mijn lifesaver werkte weer en niet veel later zag ik dat mijn bus onderweg was naar de halte waar ik stond. Dat is voor mij altijd het teken om alvast mijn arm uit te steken met mijn OV-pas in de hand. Dat, in tegenstelling tot enkel het zien van mijn taststok - zo blijkt in de praktijk -, is voor de buschauffeur het teken dat hij of zij moet stoppen.
Eenmaal op een stoeltje raadpleeg ik dan weer de app om te checken of de bus die ik moet hebben en waar ik denk in te zitten, ook daadwerkelijk onderweg is naar de volgende halte. Pas dan, maar eigenlijk pas op het moment dat ik weer uit kan stappen, haal ik opgelucht adem. Missie volbracht.

Deze keer kwam het dus op het allerlaatste moment nog goed. Desondanks zat ik in de stress. ik wist immers niet dat het op tijd goed zou komen en ik zag al helemaal voor me hoe bus na bus mij voorbij zou rijden en als er een chauffeur wel de moeite nam om te stoppen, ik hem of haar niet goed zou verstaan en ik alsnog op een wildvreemde bestemming zou eindigen. En nee, ik ben geen doemdenker, want dit is mij daadwerkelijk al meer dan me lief is overkomen.

Maar daarover een andere keer. Net als die andere struggles die komen kijken als je als doofblinde met het openbaar vervoer reist. Denk daarbij aan in- en uitchecken met de OV-chipkaart / OV-pas, bij de juiste halte uitstappen en andere voor een goedziende en -horende ogenschijnlijk makkelijke handelingen.

Bedankt voor het lezen!

1 foto('s) van Ja, en nu dan?:

Klik op een foto vor een vergroting.